Namlu...
Adım Recep, tersim düzüm birdir. Ekmek aslanın ağzındadır ama bir kere sokarsan kafayı oraya bir daha hep sokarsın rahat edersin çalışmak imandandır. Severim çalışmayı aralarda verilen 2 çay molasını ve iki haftada bir çıkan türlü kadar olmasa da severim. Pastırmayı da severim, bizim memleketin pastırması altın değerindedir, yerken başka bir dünyada hissedersin. He demeyi unutmadan hanımın pastırmalı börekleri meşhurdur bir de altın günlerinde kaptığı kısırlar, artanları ben yerim işten dönünce, bazen artmaz helak olurum gözüme uyku girmez.
Adım Recep tersim düzüm birdir. İşimi hızlı görürüm, bize böyle öğretmişlerdir. İşimi, aşımı, başımı belaya sokmam. Hemen bitiririm alışkanlık işte ne bileyim; yemeyi hızlıca yersin biter ama iş öyle değil, hızlı yapsan da yavaş yapsan da bitmez hep devamı gelir, banta dizerler hep yenisi gelir. Elim çabuktur bitiririm bir cigara yakmak isterim ama yine gelir, kaytarmam yaparım. Çalışmak imandır, zaten oruç tutmayı sevmem hep acıkırım, gizli gizli yerim ramazanları. Bir kere kısım şefine yakalandım, dedim benim midemden rahatsızlığım var doktor tutmamamı buyurdu dedim, o gün bu gündür adım gastrit Recep. Ben de öyleymişim gibi davranırım zaten işte sinirlendim miydi, midemi tutarım oy oy ülserimi azdırdınız derim. Tartışmaları sona erdiririm bu sayede “aman Recep abi sakin ol sen uyma onlara” diyen destekçiler bulurum kendime. Özüm sözüm birdir.
Adım Recep, yatayda çalışan delik delen tezgahımı çok severim. Benden yaşlıdır, Çekoslovak malı haki renkte. Benim elime geçmeden önce kaç kişinin eli değdi bilmem ama benden sonra kimseye dokundurtmadım tezgahımı. Namusumdur tezgahım, ileri gider gelir, sesinden titreşiminden anlarım. Dertleşir benimle “kesme sıvımı değiştir” der, “takımımı bile” der. Ayda bir teknisyen yeğenime kontrol ettiririm. Ekmek kapımdır, ne ben onsuz iş yapabilirim ne de onu benden başkası anlayabilir. Karımdan daha iyi anlarım tezgahımı, işten ayrı kaldığım günlerde kabusum olur ona dokunan, ayarları ile oynayan birini düşünmek. Helak olurum gözüme uyku girmez olur.
Adım Recep, bazen gastrit Recep, bazen Çekoslovak Recep. Tersim düzüm birdir, işimi iyi yaparım zamanında gelirim, mesaiye kalmaktan gocunman aksine sevinirim. Mesaiye kalınca, işler yetişmeyince, şef bize et dürüm bir de ayran ısmarladı mıydı hele değme keyfimize. Tezgahımın başına geçerim sonra kütük haline gelir parçalar ince uzun silindir kütükler, milimetre düzeyinde eksantrik kaçıklık vermeden işleme yapmam gerekir. Namludur en nihayetinde, kurşun geçecektir oradan affı olmaz. Yıllardır yaparım işimi kalite kontrol sever beni yamuk parça çıkarmam, çıktı mıydı bilirim zaten. Tüfektir en nihayetinde, kurşun geçecektir oradan affı olmaz. Her gün 700’e yakın namlu delerim, hemen önümdeki Hilmi’ye veririm sonra o çapaklarını alır, temizler namluyu. İşimizi temiz yapmayı severiz. Çeşit çeşit namlular gelir, tabanca, tüfek, makineli tüfek… Tabanca en kolayıdır, boyu kısa olduğundan hızlı yaparım, çok yaparım, iyi yaparım tabanca namlularını, hataya tahammül edemem ben, çalışmak imandan gelir. Benim imanım namlu delmektir. Şu dünya’da herkesin üzerine düşeni yapmasını isterim. İşini iyi yapmayan adamı sevmem, tembel adamı, kaytaran adamı sevmem, yemeğini yarım bırakanlara da müsrif derim. Ha işten müsriflik, ha yemekten müsriflik hep aynıdır. Zaten takdir Allah’ındır.
Adım Recep, tersim düzüm birdir. Tersten de okusan düzden de okusan Recep’tir. İşimi yaparım aşımı yerim, Sual olmayacak yere sual sormam.
0 yorum yazılmıştır